زمان چیست ؟ تعریف زمان

تعریف زمان

زمان یک پدیده سه بعدی است. دارای طول، عرض و عمق. بنابراین برای تعریف زمان باید این ابعاد را تعریف کنیم.

سطح اول طول زمان یا همان وقت است که به نام های آن زمان خطی یا زمان طبیعی نیز شناخته می­ شود. وقت همان چیزی است که به میزان مساوی بین همه مردم تقسیم شده است. فصلها و روزهای سال را در بر می­گیرد. روزی ۲۴ ساعت ، ۱۴۴۰ دقیقه، ۸۶۴۰۰ ثانیه. تکرار پذیر و قابل پیش بینی است. مانند چرخش فصلها، تغییر شب و روز. این تعریفی است که دانش آموزان و یا اشخاص کارمند با آن خوب آشنایی دارند؛ محاسبه مرخصی، اضافه حقوق، بیمه و غیره. اکثر مردم مشغول مدیریت وقت هستند، این همان مدیریت زمانی است که در دوران مدرسه انجام می­دادیم و هیچ وقت عملی نمی­ شد. ما با این تعریف به تنهایی کاری نداریم.

بعد دوم عرض زمان است. عرض زمان کمی است و میزان، تعداد و حجم کارهایی را که انجام می­ دهیم در نظر می­گیرد. اینکه در یک ساعت مشخص می­توانیم چه کارهایی را انجام دهیم، چند صفحه کتاب بخوانیم، چند صحبت با مشتریانمان داشته باشیم، چند تلفن بزنیم، چقدر درآمد داشته باشیم یا اینکه حتی چقدر بار جا­به ­جا کنیم. نگاه به عرض زمان یک نگاه مدیریتی است و هدف آن افزایش بهره ­وری و اثربخشی است. افزایش میزان و تعداد کارهایی است که در یک واحد مشخص از وقت انجام می­دهیم. این نگاه جزئی­نگر بوده و مسائل را به دقت تقسیم بندی می­کند تا بتواند آنها را بهتر شناخته و در نتیجه بهتر انجام دهد. در مدیریت زمان در این بعد شرایط را مدیریت می­کنیم. یکی از شرایط همان وقت است. روشهای گوناگونی مانند تفویض اختیار، کار توسط دیگران، اولویت­ بندی کارها، شرایط و سایر مسائل در این سطح قرار می­گیرند.

بعد سوم عمق زمان است. عمق زمان یک پدیده کیفی است. هدف از آن افزایش حس رضایتمندی از زندگی و افزایش کیفیت آن است. نگاه به عمق زمان یک نگاه رهبری است، در اینجا صرفاً به دنبال انجام تعداد کارهای بیشتر نیستیم، بلکه انجام کارهای بیشتر، پر معنی تر و لذت بردن از آنها مطرح است. در اینجا منافع شخصی کنار رفته و منافع جمعی به میان می­ آیند. در این سطح، انجام کار توسط دیگران جای خود را به انجام کار در کنار دیگران و برای دیگران می ­دهد.

تعریف زمان به مثابه پدیده ای سه بعدی

بنابراین با توجه به تعریفی که از هریک از سه بعد زمان شد، می­توان گفت که زمان پدیده ­ای است با قابلیت کششی یا اِلاستیک. وقت چیزی است که به میزان مساوی در اختیار همه قرار دارد، اما زمان را ما خودمان تولید می­کنیم. چگونه؟ با انجام کارهای بیشتر که برای ما و دیگران مفید و اثربخش است و لذت بردن از آنها. هر چه بیشتر کار کنیم جای بیشتری باز می­کند. انسان در هر شرایطی محدود است، اما قابلیت نامحدود شدن را دارد. هر چه پیش برویم مسیر بازتر می­ شود.

وقت ماده خام است، رفتاری که ما با این ماده خام انجام می­دهیم زندگی ما را شکل می­ دهد. بنابراین وقت طلا نیست، زمان طلاست. ما روی وقت کنترلی نداریم، آیا می­توانیم جلوی تغییر روز و شب یا فصلهای سال را بگیریم؟ پس  وقت به خودی خود، برای ما ارزشی ندارد. چیزی که ارزشمند است زمان است، چرا که با کارهایی که انجام می­دهیم تحت کنترل ما در می­ آید. آنچه که زمان را ارزشمند می­ کند انتخابهای ماست که به آن عرض و عمق می­دهد و ارزش مادی و معنوی تولید می­کند.

علی خادم الرضا