برای قدرت مدیریت زمان کنید

میان بازی کردن برای بردن و بازی کردن برای نباختن تفاوتهای زیادی وجود دارد. کسی که برای بردن بازی می­ کند بر­ روی توانایی­ های خود تمرکز می­ کند، به همین خاطر اعتماد به­ نفس بالایی دارد و از انجام کارها لذت می­ برد. در مقابل کسانی که برای نباختن و یا از دست ندادن تلاش می­ کنند همواره زیر سایه ترس و اضطراب همان از دست دادن قرار دارند، اعتماد به نفس و کارایی کمی دارند و زمان خود لذت نمی­ برند. در نهایت نیز، همان چیزی را که واهمه اش را داشتند بر سرشان می­ آید.

همانطور که میدانید، دو احساس اصلی که مردم در تصمیم­ گیری از آنها استفاده می­ کنند دستیابی به لذت و دوری از رنج می­باشد. در تحقیقات گوناگون نیز ثابت شده است که احساس دوری از رنج در تصمیم­ گیری تا دو و نیم برابر تأثیر گذار­تر می­ باشد. این همان بازی کردن و تصمیم­ گرفتن به قصد نباختن است.

این الگویی است که اشخاص زیادی در انتخاب و اولویت ­بندی کارها از آن استفاده کرده و برای موفق شدن همواره زمان زیادی را برای رفع نقاط ضعف خود اختصاص می­دهند. غافل از اینکه این الگو همیشه آنها را در حد متوسط و معمولی نگاه می­دارد و در بهترین حالت این اشخاص تبدیل به افراد همه کاره هیچ کاره می­ شوند.

راه حل اینست؛ تصمیم­ گیری و اولویت بندی کارها در برنامه ­ریزی زمان خود را بر اساس احساس دستیابی به لذت و تمرکز بر نقاط قوت انجام دهید. آقای جان سی مکسول، نویسنده نامی کتابهای متعدد در حوزه رهبری کسب و کار، برای موفقیت و پیشرفت همیشگی الگوی تقسیم ­بندی زمان را به صورت زیر ارائه می­دهد:

• ۷۵ درصد از زمان خود را برای تقویت نقاط قوت خود اختصاص دهید.
• ۲۰ درصد از زمان خود را برای نوآوری و کشف حوزه­ های جدید اختصاص دهید.
• ۵ درصد از زمان خود را برای رفع و کاهش نقاط ضعف خود اختصاص دهید.

افراد موفق کاملاً به توانایی­های خود آگاهی دارند و می­دانند که نقاط ضعفشان بسیار بیشتر از نقاط قوتشان است. برای همین سعی می ­کنند به جای رفع نقاط ضعف، با سرمایه­ گذاری روی نقاط قوت، مزیت رقابتی خود را در بلند مدت تضمین کنند.

به عنوان مثال در یادگیری زبان خارجی، من خیلی از اشخاص را می­بینم که بلافاصله بعد از یادگیری زبان انگلیسی شروع به یادگیری زبان دیگری مانند فرانسه می­کنند. البته این کار قابل تحسین است، اما سوال اینجاست که چه مقدار از زمانی که برای یادگیری صرف می­ کنند برای دستیابی به اهدافشان و موفقیت آنها مفید و اثربخش خواهد بود. ممکن است شغل و حرفه­ شخصی ایجاب کند که به چند زبان خارجی تسلط داشته باشد، اما برای بسیاری اینکار صرفاً جنبه تفریحی دارد. راه­کار ساده اینست که به جای یادگیری زبان خارجی دوم، در همان زبان خارجی اول آنقدر قوی شوید که به مزیت رقابتی دست یابید و بتوانید یا دانسته ­های خود حداکثر استفاده را نمایید. بر نقاط قوت خود تمرکز کنید، لازم نیست تمام زبانهای دنیا را یاد بگیرید.

علی خادم الرضا